Wyrównanie czasowe subów i topów

Co dzieje się w obszarze podziału

Wokół częstotliwości podziału sub i top grają te same dźwięki — oba naraz, z malejącym udziałem. Właśnie tam ich wkłady się sumują, a to, jak się sumują, zależy od tego, czy dotrą do ucha razem.

Jeśli dotrą przesunięte o pół okresu, znoszą się, zamiast się dodać. Przy 100 Hz pół okresu to 5 milisekund — czyli 1,70 metra. Tyle wystarczy, by z zysku 6 dB zrobić dołek.

Dlaczego miarka nie wystarcza

Oczywista droga to zmierzyć odległości: sub 4 metry, top 5 metrów, więc sub dostaje 2,9 milisekundy opóźnienia. To połowa rachunku — i zwykle ta mniejsza.

Bo głośnik nie wydaje dźwięku w chwili, gdy sygnał dociera do jego wejścia. Aktywna kolumna z własnym DSP potrzebuje na to czasu: przetworniki, filtry, zabezpieczenia. Sub i top to różne urządzenia o różnej własnej latencji, a różnica sięga często kilku milisekund — więcej niż wynosi różnica dróg. Karty katalogowe rzadko to podają, a jeśli podają, to dla nastawy, której może nie używasz.

Co liczy się zamiast tego

• Czas dotarcia, nie odległość. Zmierz z miejsca miksu, kiedy dźwięk faktycznie dociera — raz tylko z subem, raz tylko z topami. Różnica zawiera drogę I własną latencję, czyli wszystko, co się liczy.
• Polaryzacja, od razu przy tym. Jeśli jedna z dróg jest odwrócona, żadne opóźnienie nie pomoże: przesunięcie o pół okresu daje poprawny podział przy jednej częstotliwości i błędny przy wszystkich innych. Najpierw polaryzacja, potem opóźnienie.
• Jeden punkt, nie cała sala. Wyrównanie czasowe obowiązuje dla jednego miejsca. Dziesięć metrów w bok i odległości są inne — a więc i podział. Wyrównuj na obszar, gdzie stoi publiczność, nie na ostatni rząd i nie na stanowisko pod ścianą.
• Sprawdź, nie wierz. Po wyrównaniu obszar podziału musi mieć wyższy poziom niż przedtem, nie niższy. Jeśli cichnie, kierunek był zły albo polaryzacja się nie zgadza. To cały test i zajmuje minutę.