Dlaczego korektor nie naprawi wygaszenia

Co się właściwie dzieje

Dźwięk dociera do mikrofonu więcej niż jedną drogą. Bezpośrednio z głośnika oraz co najmniej raz przez ścianę, podłogę, krawędź sceny albo drugi głośnik. Druga droga jest dłuższa, więc dociera później.

Przy częstotliwościach, których połowa długości fali mieści się dokładnie w tej różnicy dróg, oba sygnały docierają w przeciwfazie i znoszą się. Pomiędzy nimi dodają się. Efektem nie jest jeden dołek, lecz ich szereg w równych odstępach — filtr grzebieniowy. Różnica 1,70 m daje pierwsze wygaszenie około 100 Hz, następne przy 300, potem 500.

Dlaczego podbijanie nic nie daje

Korektor stoi przed głośnikiem. Może jedynie wzmocnić ten jeden sygnał, który potem rusza obiema drogami — bezpośrednią i opóźnioną. Obie rosną tak samo. Ich wzajemna proporcja się nie zmienia, więc nadal znoszą się dokładnie tak samo.

Zmienia się natomiast wszystko inne: przy tej częstotliwości wzmacniacz oddaje dwunastokrotną moc, membrana pracuje odpowiednio mocniej, limiter wchodzi wcześniej, a wszędzie na sali, gdzie dołka nie ma, jest teraz za głośno. W punkcie pomiarowym zyskujesz decybel albo dwa — resztę zjada wygaszenie.

Jak to rozpoznać

• Wędruje. Przesuń się o pół metra i zmierz ponownie — jeśli dołek jest gdzie indziej albo zniknął, to było wygaszenie. Prawdziwy rezonans zostaje na miejscu.
• Występuje seryjnie. Pojedynczy dołek może być czymkolwiek. Kilka w równych odstępach to filtr grzebieniowy, a za grzebieniem zawsze stoi opóźnienie.
• Jest wąski i głęboki. Rezonanse pomieszczenia i błędy głośnika są zwykle szerokie i rzadko głębsze niż sześć–osiem decybeli. Spadek o 15 dB w tercji to prawie nigdy nie jest coś, co filtr może naprawić.
• Nie znika. Podbijasz o 6 dB, mierzysz ponownie, a dołek nadal jest. To najuczciwszy test, jaki istnieje — i ten, który zbyt mało osób wykonuje.

Co pomaga zamiast tego

• Zmień różnicę dróg. Przesuń głośnik o pół metra, wyciągnij sub z narożnika, unieś mikrofon znad podłogi. Tym przesuwasz dołki tam, gdzie mniej przeszkadzają.
• Opóźniaj, nie koryguj, gdy w grę wchodzą dwa źródła. Jeśli druga droga to nie ściana, lecz sub, to nie jest problem pomieszczenia, tylko czasu — a problemy czasu rozwiązuje się opóźnieniem i polaryzacją, nie korektorem.
• Wycisz drugą drogę. Koc na krawędzi sceny, ustrój pochłaniający w pierwszym punkcie odbicia, inny kąt pokrycia. Im słabsza druga droga, tym płytszy dołek.
• Zostaw go. Nie każdy dołek trzeba usuwać. Takiego, który istnieje tylko w jednym miejscu na sali, prawie nikt nie słyszy — a walka z nim pogarsza dźwięk dla wszystkich pozostałych.